Sinds enige tijd voel ik me een nijvere bij, fladderend van de ene zoomvergadering naar de andere. Het gekke is dat, naarmate de gesprekspartners er beter mee leren omgaan, het steeds leuker wordt. Het welslagen  hangt vooral samen met discipline. Het is de discipline die je ziet in de vergaderingen van de tweede kamer. Iemand heeft pas het woord als de voorzitter de knop heeft ingedrukt.

Het heeft even geduurd om daaraan te wennen. Om te beginnen had ik mijn eigen kop nog nooit op het computerscherm gezien dus dat was even schrikken. Maar dat ging vanzelf. Je klikt op het accepteren van de uitnodiging, dan zie eerst jezelf en vervolgens in twee vervolg stapjes plotseling alle koppen van je gesprekspartners die jou luidkeels welkom heten. En dan komt het moeilijkste van alles: gewoon je mond houden en vertrouwen op degene die de leiding heeft. En heb je iets gewichtigs ten berde te brengen: even goed zichtbaar je hand opsteken totdat de gespreksleider jou toestemming geeft om je ei te leggen.

Sinds een week of vijf  hebben de tweede tenoren onder leiding van onze dirigent op dinsdagavond een zoom-repetitie. Samenzang lukt helaas matig maar “om de beurt” zingen gaat goed.. Het is erg leuk elkaar op deze manier te treffen inclusief de nazit. Dan wordt vooral het wel en wee binnen de club op de korrel genomen. Dat het bij voorbeeld nog lang duurt voor we weer bij elkaar mogen komen. Begin september duurt nog drie en een halve maand. Het is gewoon een kwestie van accepteren dat we met elkaar een bijzonder jaar beleven.

De zoombijeenkomsten zijn een van de dingen die deze tijd interessant maken. Wat ook aardig is om te zien hoe we met zijn allen bezig zijn met het dansen van een soort engelse wals: het op 1,5 meter afstand behoedzaam om elkaar heendraaien. Op donderdagochtend, de Bussumse markt, zou de Tenesee walz uit luidsprekers kunnen klinken. Ook is het prettig om een nieuw soort rust te ervaren. Je hebt tijd om het natuurlijk leven in je tuin eens goed te observeren, hoe de koolmeesjes hun best doen om voedsel aan te slepen voor de jongen in het nestkastje, hoe de katten van de buren dat in de gaten houden. Als je ziet hoe hard de natuur is dan begrijp je de redenatie van de president van Wit-Rusland: niks lock down, gewoon werken en wodka zuipen. Laat de natuur zijn grote schoonmaak houden. En is het opgevallen dat er zich ook van ons een schoonmaakwoede heeft meester gemaakt ?  Hebben jullie ook al de nodige tijd door gebracht in de file voor de vuilstort?

s bij jullie ook de behoefte aan vakantie afgenomen? Want plotseling is immers het hele leven een soort vakantie geworden. Je vraagt je af of deze tijd ons leven blijvend zal veranderen. Ik denk en hoop dat na afloop het thuiswerken voor een deel zal blijven en dat daarmee het fileprobleem een beetje wordt opgelost. En dat we wat wijzer zijn geworden en beter kunnen relativeren. De oversterfte van dit jaar wordt de ondersterfte van volgend jaar. En ook dat we na afloop een flinke rekening op ons bord krijgen van bezuinigingen, belastingverhogingen en pensioenkortingen. Want de extra miljarden die als warme broodjes over de toonbank gaan  moeten worden terugverdiend. Zodat we ons wel even achter de oren krabben voor we weer in een vliegtuig stappen voor zomaar een plezierreisje.

Voorlopig blijven we dus nog maar even zoomen en dansen op de Tenesee walz. En ik kijk er naar uit dat we het  nieuwe seizoen opstarten met een  welverdiend Ruime Sopfeest met veel zang en dampende barbecues. Dat we dan zonder averij een lange neus kunnen maken naar het virus. En natuurlijk hoop ik ook volgende week dinsdagavond al jullie koppen te zien. Wel eerst even naar de kapper graag.

Groet aan allen,

Go Wammes