Rob was zonder meer een van de centrale figuren binnen ons koor van zo’n 60 man. Nog maar 6 jaar geleden kwam hij aan boord, hij zat al snel in het bestuur en was de afgelopen 3 jaren onze secretaris. In die jaren heeft hij ongelooflijk veel werk voor Het Ruime Sop verzet.

Dat hij nu zo plotseling is overleden, hakt er enorm in bij ons. Wie had dat kunnen denken? De man met de bulderende lach en de pretogen. Elke dinsdagavond tijdens repetities zat hij op zijn vaste plek. Bijzonder op zijn gemak midden in de achterste rij van de tweede tenoren, de armen hoog over elkaar gekruist. Gezellig kwekkend met zijn buurmannen, en maar denken dat de dirigent het niet door had.

Rob was een man van emoties en daar houden we van binnen het koor. Een man met karakter. Hij kon zich enorm opwinden als hij iets onzinnig of een stomme actie vond, maar ook intens van dingen genieten. Zo vond hij het prachtig dat Ingrid en Anne-Maartje meezongen in ’t Spant afgelopen december waar het Ruime Sop voor een uitverkocht huis speelde. En hij genoot ervan dat jullie, Ingrid en de kinderen, hem dezelfde middag hebben zien stralen tijdens zijn stoere solo de Derby Ram over een ram dat allerlei maffe en onmogelijke avonturen meemaakt. Hoog op een boot met het hele koor om hem heen, kijkend en lachend naar hem. Een mooi toneelstuk: Rob op zijn best.

Maar Rob was ook een sociale man. Zo was hij actief als vrijwilliger in het ziekenhuis om het vervoer en de begeleiding van patiënten te regelen. En was hij er altijd als de kippen bij als een nieuw lid bij ons kwam snuffelen of definitief aan boord kwam. Om zo iemand gerust te stellen dat 60 liedjes uit het hoofd leren echt niet zo moeilijk is als je denkt omdat we elkaar daar met spiekbriefjes en andere trucs doorheen slepen.

Met Ingrid en Rob delen mijn vrouw Karin en ik de liefde voor Schiermonnikoog. Wat was het een feest om een keer met hem in Hotel Van der Werff te staan waar het lokale shantykoor op het biljart tot diep in de nacht een feestje bouwde. Apetrots dat we de meeste teksten kenden, zongen we natuurlijk zo hard mogelijk mee. Helemaal in lijn met de belangrijke tip van onze dirigent: het hoeft niet mooi te zijn, als het maar hard is. En geen nood: de volgende dag zou het softijs van De Halte onze stemmen wel weer repareren.

De flamboyante Rob deelde zijn emoties zoals maar weinig mannen van zijn leeftijd doen. Zo was hij als een kind zo blij met zijn net nieuwe sloep, maar deelde hij ook hoe machteloos verdrietig hij was toen zijn broer overleed. Daarom paste hij zo goed bij het Ruime Sop: we zijn zoveel meer dan een uiteenlopende groep mannen dat nostalgische liedjes zingt. We maken de gekste dingen mee met elkaar, er ontstaan vriendschappen en we delen lief en leed. En nu dus dit. Zo onverwacht en op een leeftijd die velen binnen het koor al een tijdje gepasseerd zijn. Misschien komt het daarom wel zo dichtbij. Woorden schieten tekort. Enorm dankt Rob voor alles wat je voor het Ruime Sop hebt gedaan. Maar nog veel meer voor je gezelligheid en onbedaarlijke lachsalvo’s.

In het bijzonder willen we jou, lieve Ingrid, een hart onder de riem steken. Jullie waren zo’n prachtig en hecht stel samen en wat zal dit plotselinge verlies zwaar voor je zijn. En natuurlijk ook voor jullie, de kinderen en kleinkinderen en overige familieleden waar hij zo trots op was: heel veel sterkte de komende periode.

Wij gaan voor u zingen, met heel veel plezier. Dat is steeds een van de beginzinnen als we ergens gaan optreden. We zullen dat blijven doen, precies zoals Rob dat had gewild. Zelfs vanmiddag al op Vliegveld Hilversum. Maar het zal wennen zijn zonder de loyale en vrolijke Rob aan boord. Dat gaan we de komende tijd verwerken, ieder op zijn eigen manier.

Vaarwel Rob!