Er staat nu een lege stoel tussen Jolanda en mijzelf, Bram’s twee accordeonmaten aan boord van Shantykoor Het Ruime Sop. Bram nam plaats op die stoel enkele jaren voordat ik naast hem mocht komen zitten.

Zijn weg naar het koor was bepaald uniek. Bram was ooit toeschouwer bij een optreden van het koor, en moet gedacht hebben: ‘Wat zou het leuk zijn om met die mannen mee te doen!’. Zingen was op dat moment geen optie meer, omdat hij geplaagd werd met longproblemen. Maar met zijn doktersoog zal hij direct hebben gezien dat die in- en uitademende bewegingen van de accordeon een onmiskenbare metafoor vormden voor de menselijke longen.

Hij schafte zich zo’n ‘trekzak’ en nam les op dat toch tamelijk weerbarstige instrument. Toen hij het moment gekomen achtte, meldde hij zich aan bij Het Ruime Sop, en vond daar een warm welkom. Bij de muzikanten trof hij Nico Wolters, die steeds een vriend en muzikale mentor is gebleven. Bram, ook opa van vijf, is vermoedelijk de enige in heel Europa die deze onwaarschijnlijke weg naar het muzikantschap heeft bewandeld.

Die vastbeslotenheid en doelgerichtheid heeft Bram ongetwijfeld ook getoond als hij, als Terschellinger schipper, de koers aan het roer van zijn boot uitzette. Zijn doorzettingsvermogen en onstuitbaar optimisme tot het eind, soms tegen beter weten in, lieten zien wie hij, vaak te bescheiden, daadwerkelijk was. Zijn vreugde in het samenspel was aanstekelijk.

De laatste foto van Bram, die de rouwkaart sierde, is ook weer bijzonder. Hij staat daar niet met een witte jas en een stethoscoop, deel van de uitrusting behorend bij zijn oude beroep van uroloog, maar hij zit er accordeon te spelen, met een schippersmuts op. Hoe vervullend zijn leven ook geweest moge zijn, dit lijkt erop te wijzen dat je aan het einde van je reis pas je ware bestemming hebt bereikt. Ik durf te denken dat die bestemming voor Bram zeker voor een deel lag in het samen muziek maken, want we weten immers van dichtbij hoeveel vreugde dit hem deze afgelopen, steeds moeilijker jaren heeft gegeven.

Bram, we zijn dankbaar dat je dat met ons samen deed. En je blijft toch een beetje met ons meespelen, omdat Suzanne jouw geliefde accordeon aan Jolanda heeft geschonken.

Dik Bakker