Chris Leijdekker

bariton

Chris is geboren in 1956 in Den Haag. Zijn vader was bedrijfsleider van een kruidenierswinkel. Toen Chris 4 was verhuisde het gezin naar Naarden Vesting, waar zijn vader een eigen kruidenierswinkel begon. Chris ging werken als jongste bediende bij de Rabobank in Bussum aan de Veerstraat. Had geen idee dat hij bijna vijftig jaar later nog steeds in dienst zou zijn van deze bank. Wel steeds met een zwaardere portefeuille. Hij was bedrijvenadviseur/accountmanager, deed kredietbeoordelingen voor bedrijfsfinancieringen en richtte een nieuwe afdeling op voor de verwerking van beslaglegging op tegoeden en onroerend goed. Van de vestiging in Bussum, via die in Kockengen naar het landelijke kantoor in Utrecht, maar de laatste jaren door corona veel van huis uit.

Via de bank heeft hij zijn vrouw Wilma leren kennen. Ze trouwden in 1979 en gingen in Bussum wonen. Ze hebben drie zoons – Martijn, Vincent en Sander – en intussen zes kleinkinderen in de leeftijd van 7 -14 jaar. Mede door de bank hebben Chris en Wilma hele goede vrienden leren kennen, een vriendschap die al ruim veertig jaar duurt. Ze wonen in Heerenveen, maar zien elkaar regelmatig. Al vele jaren gaan ze met allen op vakantie. Eerst met de kids, maar nu gezellig met zijn vieren.

Chris was actief voor de Vrienden van de Hartstichting, bemande de kraam op de braderie op Koninginnedag en hielp bij reanimatiecursussen. Was (ook vanuit de bank) betrokken bij de oprichting van de Stichting de Gooise Ark die kinderboerderijen beheert in Naarden en Bussum. Was leider en trainer van jeugdteams bij SDO, waar zijn zoons voetbalden. Hij begeleidde er 10 jaar lang het G-team. Een heel dankbare taak. Chris had geen ervaring maar deed het puur op gevoel en blijkbaar met succes want nog steeds herkennen de jongens van toen hem.

Chris’ zoon Vincent werd KNVB-scheidrechter en bracht het tot de hoofdklasse zaterdag. Veertien jaar lang begeleidde Chris hem naar wedstrijden, tot topwedstrijden van de dames-Benelague toe. Samen rijden is toch gezelliger!

Vorig jaar juli attendeerde Wilma, Chris op een advertentie voor het Sop. Mailtje gestuurd en de volgende dag stond Wim Haverkort, die hij nog kende uit de schooltijd van zijn zoons, voor de  deur. Zo werd Chris een jaar voor zijn pensioen lid van het Sop en hij heeft er geen spijt van. Inmiddels stort hij zich op zijn eerste solo en op de boekingen voor het koor.

Is dat alles? Nee: Chris houdt ook van klaverjassen, sporten, klussen, mensen helpen, vissen en motorrijden. En – net met pensioen – heeft hij een kleinschalig eigen bedrijf opgezet voor het coachen van startende ondernemers.

Wil je daar meer over weten? Vraag hem er maar naar.

Rob Maas januari 2023

Jan Ranzijn

Geluid

Jan is sinds juli 2022 lid van Het Ruime Sop.(hierna te noemen HRS)

Dat is te danken aan Hans Last en zeker ook aan Gerrit de Beer, die Jan vertelde dat HRS zeker iets voor hem zou zijn en dat bleek juist gezien. Hij voelt zich vanaf  de eerste avond bij HRS thuis, gezellig en geen kapsones!

Jan is ter wereld gekomen op 28 mei 1945 ( wellicht tijdens de bevrijdingsfeesten in Naarden, waar ook deze interviewer op 4 jarige leeftijd aanwezig was!)  54 jaar geleden getrouwd met Thea van Eijden die hem 2 jongens schonk, die later met 2 leuke schoondochters thuis kwamen en met als resultaat dat Oma en Opa nu 1 kleindochter en 2 kleinzonen hebben.

Ook heeft Jan nog tijd gevonden om 13 jaar in Amstelveen en 12 jaar in  Huizen (NH) als docent Mechanische Technieken op te treden op deze technische scholen. Doordat de pil in Nederland bekend werd liepen de scholen leeg (volgens Jan!) dus geen leerlingen genoeg, gevolg sluiten van scholen en ontslag voor veel docenten. Zo ook voor Jan.

Met hobby’s als volleybaltrainer en scheidsrechter, kwam ook de caravan goed van pas en reisde Jan met Thea veel naar Frankrijk en nu Nederland.

Verdere wensen bestaan uit goed gebruik van de geluidsinstallatie voor optredens van HRS alleen of met Wim Peters, zodat het geluid optimaal is. Jan is zeker een aanspraakpunt voor ons allen.

Bedankt voor dit interview en geniet van ons allen, dan doen wij dat van jouw.

Wim den Daas, november 2022

 

 

Mas Peters

Bas

Al 46 jaar zingt Mas bij het koor van het Apostolisch Genootschap. Hij had het Ruime Sop wel eens gezien, in Bussum. Maar zeemansliederen zingen, daar zag hij niet veel in. Toch: na enig aandringen van Dick Wensink, met wie Mas samen boogschiet, kwam hij een keer kijken bij de repetitie van het Ruime Sop. Wat hij daar zag, beviel hem meteen. Die gasten zongen vierstemmig! En wat een goeie dirigent!

Mas viel als een blok voor het Sop en inmiddels is hij een gewaardeerd Sopper, heeft alle optredens tot nu toe meegemaakt en heeft inmiddels een eigen solo. Old Maui – en dat lied is Mas op het lijf geschreven, want wie kan nou zeggen dat-ie zelf op het Hawaiiaanse eiland Maui is geweest? Mas dus.

In Schiedam heeft hij nog eens gezien hoe goed het Sop is vergeleken bij andere koren.

Mas woont in Bussum met zijn vrouw Letty en de twee riesenschnauzers, waar hij elke dag 10 kilometer mee loopt. Ze zijn inmiddels 46 jaar getrouwd en hebben een zoon en een dochter en vier kleinkinderen.

Mas is geboren (1953) in Utrecht. De middelbare school was het niet voor hem, maar op de grafische school vond-ie zijn draai. En daarna werd hij toegelaten tot Artibus (de voorloper van de kunstacademie) waar hij publiciteitsvormgeving deed. Zijn stage bij de NS werd omgezet in een baan, hij ontwierp reclame-uitingen voor het spoor, reisde heel Europa door voor het maken van reisbrochures en freelancete ook nog als illustrator. In ’91 stapte Mas over naar het kledingmerk Bad Boys. Hij ontwierp labels, T-shirts, werd ondergedompeld in – zoals hij dat noemt – de wereld van Peter Stuyvesant en reisde voor foto-shoots de hele wereld af. Zo kwam hij dus ook op Maui terecht.

De laatste jaren werkte Mas als hoofd marketing voor een importeur van sportmerken als Lacoste en Kappa. Een paar jaar lang ontwierp hij de uit-shirts van Feyenoord. Het meeste trots is hij op een knalroze shirt.

Mas heeft veel gesport – hij zeilde, was een fanatieke skiër, heeft veel gewindsurft, en is 1e dan karateka. Heeft ook nog een paar jaar getennist, zo heeft-ie Ton Soeters leren kennen. En nu dus boogschieten.

Een jaar of vijf geleden is Mas gestopt met werken – maar stilzitten doet-ie niet. Op zijn atelier op zolder heeft hij een flinke productie aan schilderijen (de moeite waard, kijk maar eens op masart.nl). Is druk met de honden – inmiddels is een jonge Rhodesian Ridgeback aan de collectie toegevoegd. En zingen in twee koren dus, waarbij hij inmiddels verknocht is aan het Ruime Sop. Hij is blij met de open sfeer in het koor. Een heel gemengd gezelschap, maar geen kliekjes, en iedereen praat met iedereen. Mas is hard aan het studeren op The Irish Rover. En een van de mooiste liedjes vindt hij The Farewell Shanty – want in dat lied hoort hij het gevoel terug wat hij zelf als zeiler ook had.

Rob Maas  december 2022

Ko Bliekendaal

Slagwerk

​Sinds november 2021 is Ko, op verzoek van onze drummer Huub, als invaller bij Het Ruime Sop (hierna te noemen HRS) gekomen.

Aan de muziekschool in Bussum was Ko verbonden als drum-  en bandcoach en heeft hij diverse slagwerkgroepen alsmede een Samba slagwerkgroep opgeleid. De wieg van Ko stond 75 jaar geleden in Utrecht en na enige omzwervingen, zoals 23 jaar in de van Hoornstraat en 10 jaar in de Meijerstraat, beide straten in Hilversum, is  thans de thuisbasis waar hij als alleenstaande woont, de mooie watersportplaats Loosdrecht.

Een woning achter de leefgemeenschap Emtinckhof, waar regelmatig en vooral tijdens de feestdagen, zoals Kerstmis, druk wordt gedrumd en gezongen.

Ook leuk om te vermelden is dat Ko een jongen vanaf de leeftijd  4 jaar tot thans 17 jaar heeft zien groeien tot een goede drummer. Eén van de hobbies is Kerstliederen verzorgen in de Emtinckhof, maar ook vakantie doorbrengen met fotograferen en fietsen op Schiermonnikoog. Tijdens zijn docentschap waren alleen de schoolvakanties mogelijk, hetgeen altijd hoge huurprijzen kostte. Nu kan het fietsen en fotograferen buiten de schoolvakanties plaats vinden en wordt de natuur uitgebreid in beeld gebracht.

Ko valt graag in bij HRS, maar vindt het jammer dat er vaak zo weinig koorleden aan de optredens meewerken.

Maar…….Ko, wij allen zijn heel blij met jou en zien uit naar jouw invalbeurten.

Wim den Daas december 2022.

André Nieuwhof

​1e tenor

Is een “echte koorman” iemand die uit een  koorfamilie komt of iemand, die zelf al jong in een koor zong, of juist iemand die na een druk en werkzaam leven voor een koor kiest? Daarover kun je van mening verschillen. Maar dat André een koorman is, dat is zeker. Voor hem geldt het allemaal.

Een vader die voorzitter was van een gereformeerd kerkkoor, zelf al jong lid van het jongeren koor en begonnen bij een kinderkoor onder leiding van mevrouw Stroo. En na een stevige baan nu lid van het Ruime Sop.

Begonnen als timmerman werkte hij jarenlang als proces-operator bij Albermarle in Amsterdam Noord, een bedrijf waar onder andere producten worden  gemaakt om stikstof en zwavel uit olie te halen. Onregelmatig werk, met negen collega’s in een vijfploegendienst.

“Dan heb je jammer genoeg geen tijd voor een koor”.

André is getrouwd, heeft drie zoons waaronder een tweeling. Is nu 66 en sinds juni 2022 lid  van ons koor.

André is een knutselaar en opknapper. Of het nu om zijn caravan in Maarsbergen gaat, met een zelfgemaakte kunststof aanbouw en een bijgebouwtje met het enige hangtoilet van de camping of het souterrain van het huis van z’n zoon. André doet alles tot dakbedekking aan toe. “Alleen van gas blijf ik af”.

En dan het motorrijden. Hobby twee. Hij rijdt op een Honda Shadow 1100 cc uit 1985. Niet alleen trouwens, want hij maakt regelmatig ritten met de tweeling, die ook beide een motorrijbewijs hebben. Naar Duitsland of België, daar in een motorhotel en dan tochtjes maken.

En dan nu weer het zingen. Heel belangrijk. In een koor dat hij met drie woorden typeert: plezier, gezelligheid en saamhorigheid. En een repertoire dat hem bijzonder aanspreekt. Zo zingt hij niet alleen over zijn vrouw, die Nellie heet, maar ook over z’n Zus Neeltje Jacoba.

En mogen we van André nog iets voor ons koor verwachten. “Even geduld”. Op de cursus “Pensioen in zicht” leerde hij dat het verstandig is eerst eens goed de tijd te nemen voor hij weer nieuwe verplichtingen aangaat. “Nou ja, volgend jaar misschien”.

Dick Wensink dec 2022