Eric van Beek

Sinds maart 2019 ’onderdeel’ van het Sop. De man die je niet gauw over het hoofd ziet hij is tenslotte één meter 98 lang. 

Met zijn grote grijns zingt hij met veel plezier in het bariton-corps mee. Treffend verwoord hij waarom hij het zo naar zijn zin heeft.

’Het zijn allemaal stuk voor stuk mooie individuen en als er dan gezongen moet worden dan staat er een koor en ja dan gebeurt daar natuurlijk wel zo nu en dan wat jongens achtige balorigheid. Interactief zijn ze met het publiek. Het is een feestje, een theater voorstelling en dat kan geen enkel ander koor.’

Wie is Eric?

Geboren in 1966 in Hilversum en woont nu in Hilversums Oost. Getrouwd met Corrie een werkende vrouw met als beroep ergotherapie. Ook nog werkzaam bij Viore, een kennis centrum voor mensen die kanker hebben gehad of er mee te maken hebben.

Dan twee kinderen van in de twintig waarvan de zoon een melkvee houder is en de dochter die HRM (human resource management) in haar zak heeft. Natuurlijk hobby’s zijn er ook waar hij, zoals je straks zult lezen weinig of niet meer aan toe kan komen, dat zijn dan lezen en beeldhouwen.

En wat is dan zijn beroep? Ja daar vraag je wat, ga er maar even voor zitten. Hij is een soort self-made man. Volgt de tuinbouw school. Is tien jaar lang bloemist. Met veel plezier maakt hij o.m. bijzondere bloemstukken want dat was zijn passie.

Zie het voor je. Een bloemstuk van vijf meter lang voor een begrafenis. Dat moet opgehangen worden en daarvoor moeten er gaten worden geboord. Reken maar dat dat met de nodige lol gebeurt.

Dan maakt hij qua beroep een haakse bocht en gaat werken in Bussum bij de Trendhopper. Een meeneem-meubelzaak aan de Vlietlaan, als iets gaat lopen in Bussum dan doet dat het ook in de rest van het land. Dit is een doordenkertje….. Bussum als trendzetter!

Hij wordt bedrijfsleider en na vier jaar gaat trendhoppen naar Amstelveen en in Almere. Op uitnodiging komt hij weer terug naar Bussum maar dan bij Otak.

Hij heeft een breed scala aan vaardigheden van inkoper, verkoper, leiding geven, projecten managen en dan wordt hij ontdekt door Jan Nijhof de man van dat grote bedrijf in Baarn.

Eric regelt de accessoires rondom de kassa, badkamers en keukens. Hij is de man die het voor elkaar krijgt om met 30 personeelsleden in een weekendje de hele zaak naar kerstmis om te bouwen dit tot grote verbazing van Jan Nijhof; ’ hoe is het mogelijk dat die Eric dat voor elkaar heeft gekregen?’

Maar Eric blijft ook aan zichzelf bouwen. Hij gaat management cursussen volgen en opleidingen op het gebied van personeelszaken. Dat laatste wordt de lijn die hij vast wil houden. Eerst nog even via een detachering bedrijf maar dan al gauw als zelfstandige timmert hij succesvol als HR man aan de weg.

De jobs zijn zeer gevarieerd bij Staatsbosbeheer, Arbo Unie dan nog eventjes hoofd van een callcentre bij Getronics waar hij de boel reorganiseert. Zo gaat het maar door.

Die hoeveelheid jobs komt niet voort uit onvrede maar uit vaardigheden die hij blijkt te hebben en een niet te stuiten drang om door te gaan om zaken te veranderen en op te bouwen.

Het was voor mij als schrijver nauwelijks bij te houden. Dan weer is hij betrokken bij de sluiting van een kolencentrale en dan weer is hij bezig met het beleid op te zetten om het verzuim in bedrijven in te dammen.

Nu werkt hij drie dagen per week bij Van Hellemond Sport.

Drie dagen maar, Eric de man met zo’n dynamiek hoe kan dat?

Dat is schrikken want wat blijkt Eric heeft chronisch pijnsyndroom wat voor hem betekent dat hij altijd overal spierpijn heeft (het lijkt gedeeltelijk op Fibromyalgie). Pijn die zich iedere dag letterlijk laat voelen, die niet zal verdwijnen integendeel waarschijnlijk heftiger gaat worden. Kans op genezing is er niet. Het gevolg is dat hij uiterst voorzichtig om moet gaan met zijn energie, want die pijn is slopend. ’Wat kan ik wel doen en wat niet’. Dolgraag zou hij zaken op willen pakken in het koor maar zelfs bij het meedraaien in de bar, wat hij geprobeerd heeft, heeft hij de handdoek in de ring moeten gooien. Dat hij ook niet zo lang na de repetities kan blijven ’hangen’ komt onder andere ook daardoor. Om hem heen staat de manueel therapeut, de haptonoom, etc. Hij doet er alles aan om in beweging te blijven.

Maar met zingen gaat hij door. Hoe is dat eigenlijke gekomen? Wel hij zong al in een koortje waar veel stemoefeningen werd gedaan. Zaten veel vrouwen in het koor en slechts twee mannen. Dat koor hield op te bestaan en toen hij ons twee keer heeft horen zingen  was het besluit gauw genomen. Welk lied hij het liefste zingt? Dat is ‘De klok van Arnemuiden’. Het minst leuke? ‘A roving’, dat is lastig voor de baritons. Ik kon hem troosten door te vertellen dat het voor andere stemgroepen ook lastig is. Inmiddels weet hij zicht prima te redden met zingen. Zo weet hij wie hij in de gaten moet houden omdat die zanger een steun is in voorkomend geval.

Mijn aantekeningen van het gesprek nog eens doorlezend concludeer ik dat Het Ruime Sop zich met zo’n man als Eric mag feliciteren.

Januari 2020 F. Roemen

Henk Hooft

Sinds een jaar of 2 heeft Henk een nieuwe hobby, waar hij veel tijd in steekt. Hij boetseert beeldjes. Twee jaar geleden begon het met een sinterklaassurprise die hij maakte voor de dochter van een vriend, en toen kreeg hij er echt lol in. Zeker in coronatijd was het een heerlijke bezigheid. Henk heeft er van klei en papier-maché inmiddels al honderd beeldjes gemaakt. Hij stond ermee op kunst- en antiekmarkten, maar die liggen stil en dus raakt Henk ze niet meer kwijt.

Zijn creativiteit kon Henk vroeger kwijt in zijn werk als etaleur – zijn werk was zijn hobby. Begonnen als free-lancer, daarna in perioden van steeds zo’n zeven jaar voor verschillende werkgevers. Na zeven jaar werd hem het keurslijf te krap en dan wou hij weer wat anders. Zijn vrouw Yvonne werd daar wel eens zenuwachtig van, want er moesten twee kindermondjes gevuld worden. Via via kwam Henk ook in de standbouw terecht en nog weer later in het onderwijs. Zijn creatieve vaardigheden kwamen het Sop ook goed van pas, Henk ontwierp de decors  voor de optredens in ’t  Spant en bouwde ze – met Lodewijk Verkerk  en andere soppers.

Henk is een sportman in hart en nieren. Zijn diensttijd bracht hij sportend door, vertegenwoordigde zijn kazerne bij wedstrijden. Wedstrijdzwemmen, waterpolo, surfen, ski’en, fietsen, hardlopen met de hond, surfles geven op een exclusieve surfclub in Valkeveen. Hij is ook nog met een promotiebus het land doorgereisd om op surfevenementen de surfplanken van Elesse te demonstreren. Had-ie speciaal zijn groot rijbewijs voor gehaald. Aan Henks sportieve activiteiten kwam een einde nadat hij tien jaar geleden een acute hernia kreeg die niet opereerbaar bleek. Daarna kreeg-ie tot overmaat van ramp ook nog problemen met zijn heup. Met zijn nieuwe heup gaat het niet echt lekker –  hij is inmiddels vier operaties verder.

Henk is al 53 jaar getrouwd met zijn Yvonne. Ze hebben 2 dochters en 3 kleinkinderen. Ze hadden een caravan met een grote tent en daarmee gingen ze 34 jaar lang op vakantie naar Frankrijk – steeds dezelfde camping in Montalivette, even boven Biarritz. Dat was een soort tweede thuis geworden. Door de problemen met zijn heup gaat dat niet meer en moest Henk de caravan wegdoen. Nu viert hij de vakanties op zijn bootje.

Sinds vijf of zes jaar is Henk lid van het Sop. Daarvoor heeft ie niet veel gezongen, wel veel gitaar gespeeld. Met een vriend samen bracht hij in de zestiger jaren in een Spaanse bar Engelstalige liedjes ten gehore. Maar hij houdt van veel soorten muziek. Klassiek, maar ook country bijvoorbeeld. Net als veel anderen is Henk bij het Sop gekomen via Rob Hendriks. Ze kenden elkaar al veel langer, maar toen Henk er bij een feest in de Kapelstraat op los danste, zei Rob: dit soort mensen willen we bij het Sop! En vanaf de eerste repetitie was-ie verkocht. Hij houdt van de gezelligheid, de optredens en het serieus repeteren.

Rob Maas     oktober 2020